ΡίζαΡίζα

Shirt: Bershka

Shorts: H&M

Sunglasses: Mimis

Ήρθε η στιγμή να σας δείξω το μαγαζί που πηγαίνουμε συνέχεια τον τελευταίο καιρό με τον Αλέξανδρο. 

Παιδιά, από εδώ το Ρίζα Ρίζα. Ρίζα Ρίζα, από δω τα παιδιά.

Είναι καινούρια προσθήκη στη γειτονιά μας και εκτός που είναι πανέμορφο, φωτεινό, γεμάτο φυτά (duuuh) και έχει και ανοιχτή κουζίνα(!) έχει ωραίο καφέ, νοστιμότατο φαΐ και δροσερά κοκτέιλζ.

ΝΑ ΦΑΤΕ ΤΥΡΟΠΙΤΑ ΣΚΟΠΕΛΟΥ ΚΑΙ ΛΟΥΚΟΥΜΑΔΕΣ ΤΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΠΙΕΙΤΕ ΕΝΑ ΠΕΡΠΟΥΛ ΧΕΙΖ (ή αλλιώς Purple Haze, ελπίζω οτι το λένε έτσι δηλαδής) ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ.

Συν τοις άλλοις, θα βρείτε εκεί τον άλλο Αλέξανδρο(όχι τον δικό μας, τον άλλο) που είναι ο υπεύθυνος του μαγαζιού και θα σας περιποιηθεί όσο δεν πάει!

(λίνκ μαγαζιού στο φέισμπου για περισσότερες πληροφορίες)

Τώρα για τα ρούχα τι να σας πω, ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ ΜΕ ΓΑΤΑΚΙΑ .

Photos: Alex Manos

σπέσιαλ θένκς του Black Velour

το φωτογραφικό υλικό από τον χώρο είναι λίγο φτωχό ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΤΕ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ

(ή γιατί γινόταν χαμός, ήταν γεμάτο και δεν μπορούσα να βγάλω φωτογραφία της προκοπής και με κοιτάζανε περίεργα από τα γύρω τραπέζια)

Say Yes To The Dress

Dress: Vintage

Shoes: Bershka

Belt: Vintage

Sunglasses: Mimis

Και αυτό, Κυρίες και Κύριοι, είναι το επίσημο πρώτο πόστ με κοντό μαλλί γιέεεειιι (νοτ?). 

Περίμενα ότι θα με πονούσε πολύ που έχασα τα υπέροχα τα μαλλάκια μου αλλά τελικά τα κοντά είναι καλύτερα (αισθάνομαι ήδη προδώτρα). Πάντως σε κάποια φάση θα μου γυρίσει και θα πετάξω εξτέ μέχρι τον κώλο (γιατί με τα δικά μου τα μαλλιά προκοπή δε βλέπω). Όλα αυτά δε σας νοιάζουν όμως!

Αυτό το φόρεμα/ρόμπα, λοιπόν, το πήρα από το μπαζάρ της σχολής μου (για βεστιάριο το δίνανε, δεν ξέρανε), δεν ξέρω ποιος το έχει φέρει, αλλά τον ευχαριστώ. Μου ήταν λίγο μεγάλο και σκεφτόμουν να το "μπάσω" λίγο όμως τελικά βάζοντας μια ζώνη στη μέση όλα ήταν καλά. Φοριέται και πολύ ωραία ώς κιμονοκάτι, δεν ξέρω αν καταλάβατε τι εννοώ. Μια μέρα θα σας δείξω.

Τα παπούτσια φυσικά θα προτιμούσα να ήταν κάτι τύπου κάρακτερ για το πλήρες λουκ εποχής, αλλά δεν είχα ΑΚΟΜΗ.

Ένα ολόκληρο πόστ στο οποίο δεν έκραξα τον Αλέξανδρο. Μπράβο μου.

Σοφία είσαι τέλεια για πάνω από έναν λόγους.

(Η βεντάλια είναι μια ευγενική χορηγία της Σοφίας από το Black Velour)

Photos: Alex Manos & Black Velour

η κακή μπακστέιτζ του πόστ.

 χωρίς σχόλια.

Reflection

αυτό για όσους δεν κατάλαβαν γιατί κουρεύτηκα

Dress: Breshka

Jacket: Blanco

Shoes: Bershka

Sunglasses: Mimis

Εσείς τώρα αναρωτιέστε γιατί έχω μακρύ μαλλί αφού κουρεύτηκα, τι νομίζετε, έτσι γίνονται αυτά; Ο Αλέξανδρος μένει Κομοτηνή, κατεβαίνει μια φορά το δίμηνο, πέντε πέντε τα βγάζουμε τα πόστ, έχω δυο περισσευούμενα. ΣΤΑΥΡΩΣΤΕ ΜΕ.

Κι όταν λέω πέντε πέντε, το εννοώ (δείτε παρακάτω τη φωτογραφία του Αλέξανδρου που χρησιμοποιείται και ως καλόγερος). 

Και ένα μικρό δείγμα μπακστέιτζ από τη φωτογράφιση με την Σοφία από το Black Velour την οποία ευχαριστούμε για άλλη μια φορά για τον υπέροχο φακό της αλλά και τις φωτογραφικές της ικανότητες <3

Photos: Alex Manos & Black Velour

My Hair Diary ή γιατί έγινε μόδα το καρέ

Λοιπόν, αυτό είναι ένα πολύ διαφορετικό πόστ και αφορά τα μαλλιά.

Θα είμαι όσο πιο σύντομη μπορώ.

Για όσους δεν το ξέρουν, αγαπώ τα μακριά μαλλιά, τα πολύ μακριά μαλλιά, παρότι ποτέ δεν κατάφερα να έχω. Ο κυριότερος λόγος είναι ότι πιο πολύ από τα μακριά μαλλιά αγαπάω τα χρωματιστά μαλλιά (κι ότι το φυσικό μου είναι σγουρό κι εγώ το ισιώνω, αλλά ντάξει^^). Έχω περάσει από διάφορα χρώματα. Αυτά τα καψερά μαλλιά, δηλαδή, έχουν φάει βαφές, ντεκαπάζ, πιστολάκι, ισιωτική πρέσα οριακά μια δεκαετία. Ε, τι δεν καταλάβατε ακόμα; 

Τα τελευταία δύο χρόνια, περίπου, όλο και περισσότερα κορίτσια της γενιάς μου επιλέγουν το καρέ, εσείς νομίζετε ότι η φάση είναι 90's ενώ η φάση είναι 

έχουμε-όλες-κάψει-τα-μαλλιά-μας-κι-αν-θέλουμε-να-ξαναμακρύνουν-πρέπει-να-λάβουμε-δραστικά-μέτρα.

 ουφ.

Ξύπνησα κι εγώ μια μέρα και είδα ότι το μαλλί μου είναι στο ίδιο μήκος εδώ και ένα χρόνο, έκανα την καρδιά μου πέτρα, και είπα "αν τα κόψεις τώρα, θα τα μεγαλώσεις με υγεία και προσοχή τώρα που ξέρεις πως, σε δύο χρόνια θά'ναι πάλι μακριά".

Σε τρία χρόνια, εδώ θα'μαστε με το καλό, πάλι τα ίδια θα λέω.

Κάπου εδώ πρέπει να σας πω ότι ο Πάνος είναι ο μόνος κομμωτής που εμπιστεύομαι (και το λέω με όλη μου την ψυχή), χωρίς αυτόν θα ήμουν καραφλή από χρόνια και φυσικά είχα να πατήσω δύο χρόνια στο πολυαγαπημένο In Berlin, γι αυτό και το μαλλί έγινε όπως έγινε.

Μπορείτε να βρείτε τηλέφωνο, διεύθυνση και πλούσιο φωτογραφικό υλικό από τη δουλειά του εδώ κι εδώ .

Σας έπρηξα όμως, ορίστε το φτωχό φωτογραφικό υλικό μου από την εμπειρία μου.

Όσοι δεν φοβάστε, μπορείτε να μπείτε στο instagram μου να δείτε και το βίντεο.

Δεν ήμασταν πολύ οργανωμένοι, αυτό είναι το πριν και το έχω κάνει πριντσκριν από το σνάπτσατ

επίσης, χρειάζομαι βάψιμο

καιιι το μετά :D

κι εδώ με φωτογραφίζουν ύπουλα την ώρα που βάφομαι

Photos και ψυχολογική υποστήριξη: Alex Manos

In Bomber Jackets We Trust

Top: Bershka
Jacket: Bershka

Jeans: H&M

Shoes: C&G

Πρέπει να είχα μπανίσει ένα παρόμοιο bomber jacket τουλάχιστον απ'τον Νοέμβρη, πιο μοβ, κι όλο έλεγα να το πάρω, κι όλο δεν το έπαιρνα και τελικά δεν το ξαναβρήκα στα μαγαζιά και απογοητεύτηκα. Κι όμως. Ήταν όλα μέρος ενός σχεδίου για το καλό όλων μας (δηλαδή το δικό μου) έτσι ώστε να έρθει Μάιος (άργησε λίγο, βέβαια) και να βρω αυτό στο πιο τέλειο, αγαπημένο, υπέροχο μπορντό. Να πάρω λάθος νούμερο και σε αυτό και στο μπλουζάκι και να καταλήξω να πάω τρεις φορές στο μαγαζί για να το κάνω σωστά.
Ελαφρύ. Ανοιξιάτικο (τι εννοείς είναι σχεδόν καλοκαίρι;). Λίγο φάση αμερικάνικο κολέγιο (και καλά)-παρέα με το μπλουζάκι πάντα. 

Χαρά. Τσαχπινιά. Και μουσείο Ακρόπολης. 

Θα λιώσει πάνω μου μέχρι τα θερμόμετρα να δείξουν 35 βαθμούς.  

Υ/Γ: αυτό το άουτφιτ ήθελε λευκό αθλητικό κανονικά για να είναι σωστό αλλά ανακάλυψα ότι δεν έχω λευκά αθλητικά. Ή αθλητικά γενικότερα. Αλλά εσείς αν θέλετε μπορείτε να το φανταστείτε με κάτι τέτοιο

Ευχαριστώ.

Photos: Alex Manos

Μπακστέιτζ περίεργη φωτό του πόστ. Εγώ και στη σκιά ο πραγματικός μου εαυτός.